• IOS Image Rotator
  • IOS Image Rotator
Strona główna 2017 2016 2015 2014 2013 2012 2011 2010 2009 2008 2007 2006 2005 2004 2003 2002 2001 2000 Dział reklamy Kontakt Partnerzy - dystrybucja






Nie masz jeszcze konta? Załóż konto

Czy podoba Ci się nasz nowy portal?

Wyniki
Jakich artykułów chciałbyś więcej znaleźć w gazecie?

Wyniki

3-4/2010

Podłoga sportowa w pigułce

Sportowe konstrukcje podłogowe są przystosowane do anatomii człowieka i odgrywają decydującą role w trakcie jego ruchu. Struktura i przebieg ruchu jest w każdym sporcie inny, z tego powodu nie każda podłoga sportowa nadaje się do takich, czy innych potrzeb sportowych.

Aby wykonać podłogę sportową należy mieć duże doświadczenie parkieciarskie, jak również znać wymagania norm, dotyczących parametrów jakie są stawiane tym podłogom.
Dla zbudowania prawidłowej podłogi sportowej i jej odbioru (pomiarów sprawdzających) potrzebnych jest około 20 norm.
Prawidłowo wykonana podłoga sportowa powinna cechować się wysoką wytrzymałością mechaniczną, trwałością, zwiększoną sprężystością, izolacyjnością termiczną, zdolnością tłumienia dźwięków uderzeniowych oraz łatwością utrzymywania czystości. Nawierzchnie podłóg sportowych powinny być elastyczne, równe, gładkie, odporne na ścieranie i este- tyczne.

Szczególną cechą podłóg sportowych jest jej sprężystość, wpływająca bezpośrednio na ograniczenie ilości urazów, które mogą występować podczas uprawiania różnych dyscyplin sportowych, a zwłaszcza gier zespołowych.

Konstrukcja nośna nie może w istotny sposób ulec zmianie pod wpływem występujących sił dynamicznych, czy statycznych. Powierzchnia podłogi musi więc pozostać stabilna i jednolita. Wszystkie łączenia gwoździami czy śrubami muszą trwale wytrzymać pełne obciążenia występujące na powierzchni. Kleje powinny być trwale elastyczne i pod wpływem starzenia nie powinny:
• utracić wytrzymałości wiązania,
• nie powinny skruszeć,
• stwardnieć, lub zmięknąć.

Podział podłóg sportowych wiąże się ze stopniem ich sprężystości pod wpływem działającej siły dynamicznej.

Generalnie istnieją cztery rodzaje podłóg sportowych:
• Powierzchniowo elastyczna- całkowicie drewniana
• Punktowo elastyczna
• Kombinowana
• Mieszana

Podłoga powierzchniowo elastyczna (tradycyjna) składa się z elastycznej warstwy lub konstrukcji sztywno-zginającej rozprowadzającej obciążenia warstwy i okładziny wierzchniej.
Podłogi tego typu pod wpływem działania obciążenia punk- towego odkształcają się na stosunkowo dużej powierzchni. W związku z tym stosowane są one w obiektach przeznaczonych do profesjonalnego uprawiania sportu, a zwłaszcza gier zespołowych - koszykówki, piłki ręcznej. Bez specjalnych zezwoleń podłoga powierzchniowo elastyczna nadaje się do sportów rolkowych i rowerowych.
Podłoga ta powinna swoją sztywno-zginającą powierzchnią uwzględnić:
- stan bezpieczeństwa,
- poślizg,
- pozostałą głębokość po nacisku
- przetaczany po niej ciężar.

Podłoga powierzchniowo-elastyczna budowana jest w całości z drewna.
Na jej drewnianej konstrukcji podposadzkowej (legary, podkład) ułożony jest parkiet, najczęściej w jodełkę, gwoździowany lub śrubowany. Parkiet na podłodze sportowej powinien zostać ostatecznie wyszlifowany materiałem szlifierskim o ziarnistości 80, ponieważ lakier lepiej i mocniej wiąże się z podłożem, a odporność na uderzenia powłok lakierowych na chropowatej powierzchni jest większa aniżeli na gładkiej. Poza tym wierzch podłogi sportowej powinien być wykonany z drewna o jednorodnej budowie porów (np. buk, grab), co również sprzyja odporności lakieru na uderzenia.
Do zabezpieczenia podłóg sportowych używa się olejów lub lakieruje matowym lakierem z żywic syntetycznych, z pominięciem żywic fenolowo-formaldehydowych. Stosuje się również lakiery wodorozcieńczalne poliuretanowe.

W nowszych rozwiązaniach podłóg sportowych stosuje się panele podłogowe o grubości 20 mm, z fabrycznie naniesioną powłoką lakierniczą. Zgodnie z normą DIN 5036 cz. 1 powierzchnie tych podłóg, podobnie jak i tradycyjnie wykonanych, muszą odpowiadać współczynnikowi odbicia światła nie mniej niż p = 0,2.
Zalecane jest, aby kolorystyka drewna używana na takie podłogi była jasna, gdyż pomaga to w rozpoznawaniu nanie- sionych na niej kolorowych linii i oznaczeń pól do gry.

Podłoga punktowo elastyczna jest budowana bez użycia drewna.
Podłoga składa się z warstwy sprężystej mocowanej bezpośrednio do podłoża i warstwy nawierzchniowej. Podłoga jest miękko-giętka, przez co staje się podatna na obszary obciążeń jednostkowych stopy.
W wyniku jej szybkiej reakcji na niskie wartości obciążenia, jak również niską zabudowę i niski ciężar, nie wykazuje ona skłonności do kontrowania ruchów sportowca. Osiąga ona wysoki stopień bezpieczeństwa i znacznie zmniejsza ryzyko kontuzji przy upadkach. Elastyczność tej podłogi na małych przestrzeniach musi zostać ograniczona ze względu na konieczny stan bezpieczeństwa, a także odciążenia stóp sportowca w wyniku poślizgu, jak również wskutek zagrożenia przedwczesnym zmęczeniem mięśni w wyniku jej zbyt wielkiego tłumienia.
Materiałem nawierzchniowym jest tworzywo sztuczne, przeznaczone do tego celu, o grubości 10-14 mm, układane na odpowiednio przygotowaną elastyczną warstwę spodnią. Warstwa ta leży na jastrychu cementowym.
Podłogi tego typu stosowane są w szkolnych salach gimnastycznych, w obiektach do gry w siatkówkę, tenisa, badmintona, squash, pomieszczeniach dla gimnastyki leczniczej oraz w obiektach przeznaczonych do rekreacyjnego uprawiania sportu.

Podłoga kombinowana składa się z elastycznej warstwy lub konstrukcji sztywno-giętkiej rozdzielającej obciążenia warstwy, górnej warstwy elastycznej i warstwy wierzchniej. Jest to połączenie podłogi punktowo-elastycznej i powierzchniowo-elastycznej.
Podłogi te jednoczą w sobie daleko idące zalety funkcji sportowej podłogi powierzchniowo-elastycznej z zaletą funkcji ochronnej podłogi punktowo-elastycznej, przy czym funkcje tych obu podłóg są doskonale ze sobą skonsolidowane. W tym przypadku na powierzchniowo sprężystej drewnianej podbudowie ułożona jest syntetyczna nawierzchniowa warstwa punktowo sprężysta.
Podłogi tego typu mogą być stosowane w obiektach przeznaczonych do wyczynowego uprawiania sportu oraz w obiektach rekreacyjnych.

Podłoga mieszana składa się z warstwy elastycznej i średniosztywnej warstwy rozdzielającej obciążenia. Podłoga ta w wyniku powierzchniowo-usztywniającej konstrukcji uniknęła wady podłogi punktowo-elastycznej z jej mało powierzchniowymi muldami tłumiącymi, jak również wady podłogi powierzchniowo-elastycznej z jej twardą powierzchnią. Na tym typie podłogi sportowej nie należy obawiać się przedwczesnego zmęczenia mięśni sportowców, również niską zabudowę i niski ciężar, nie wykazuje ona skłonności jak również ograniczenia wyczynu w wyniku muldy ugięcia.
Podłogi sportowe poddawane są wszechstronnym badaniom i obciążeniom, które przeprowadza się przyrządami pomiarowymi przy zastosowaniu odpowiednich norm. W celu oceny przydatności podłóg do celów sportowych zostały opracowane procedury pomiarów najważniejszych właściwości podłóg sportowych. Powszechnie znanym i uznawanym w Europie dokumentem normalizacyjnym ustalającym wymagane parametry podłóg sportowych i sposoby ich mierzenia jest niemiecka norma DIN 18032-2 „Hale sportowe; nawierzchnie sportowe; wymagania i badania”. Należy pamiętać, że norma DIN 18032-2 nie określa sposobu budowy podłogi sportowej, a wyłącznie stawia wymagania nawierzchni - jej elementom składowym. Ponadto norma bada określone parametry podłogi sportowej, takie jak:
- pochłanianie energii uderzeń,
- ugięcie pionowe
- powierzchnię ugięcia,
- odbicie sprężyste piłki,
- tarcie powierzchniowe,
- odporność na obciążenie toczne.

Norma ta została przygotowana przez CEN (Europejski Komitet Normalizacyjny), aby zharmonizować standardy i metody badań. Norma zastępuje wszystkie lokalne normy krajowe. Indywidualni klienci mogą również wymagać dodatkowych certyfikatów np. związków sportowych (FIBA, INF) lub insty- tutów (Ma-rque NF, ISA Sport, DIN Certco).
W okresie od lutego 2007 r. do lutego 2008 r. była to w Polsce norma uznaniowa, natomiast po tym terminie została wprowadzona jako norma PN-EN.
Norma PN-EN 14904 jest podzielona na dwie części. Pierwsza część dotyczy bezpieczeństwa, druga - określa wymagania techniczne. Norma zawiera definicje, określa metody badań, określa minimalne i maksymalne wartości wymagań dla multi-sportowych, halowych nawierzchni sportowych. Określa ona również systemy nawierzchni. Norma ta nie obowiązuje dla nawierzchni hal tenisowych.
Norma PN-EN 14904 określa ponadto klasyfikację bezpie- czeństwa (klasyfikację ogniową) zarówno systemu podłogi, jak również poszczególnych jej elementów.
Każda nawierzchnia sportowa z innym składem, konstrukcją lub wierzchnią warstwą powinna być badana osobno i powinna uzyskać oddzielny certyfikat.
Podłoga sportowa dopiero po przejściu wszystkich testów z wynikiem pozytywnym może otrzymać atest międzynarodowej organizacji sportowej. Atest taki daje możliwość organizowania zawodów międzynarodowych.

Najczęściej spotykane nawierzchnie podłóg sportowych:

Wylewane nawierzchnie syntetyczne

Nawierzchnie syntetyczne wykonuje się z głównie z poliuretanów.
System składa się z warstwy poliuretanu o grubości około 2 mm na podkładzie ze spojonego granulatu gumowego o grubości najczęściej 7–9 mm, ułożonego na wylewce betonowej lub na konstrukcji drewnianej (legary, podkład, np. płyta OSB).
Nawierzchnie syntetyczne przeznaczone są do sal gimnastycznych i obiektów widowiskowo-sportowych.
Zalety nawierzchni: trwałość, brak spoin, duża dostępna paleta barw nawierzchni, czystość, niskie koszty zakupu i eksploatacji.

Opracowanie Jarosław Kurnikowski

Warsztat Parkieciarza

Nawet najlepszy fachowiec lub firma posadzkarska (parkieciarska) bez odpowiedniego oprzyąrządowania w maszyny, narzędzia, akcesoria i materiały eksploatacyjne staje się bezradna wobec starej wymagającej remontu posadzki lub nowo układanej. W cyklu kilku artykułów będziemy chcieli wyposażyć firmę parkieciarską w to co niezbędne do właściwego wykonywania prac na posadzce.

Przyjmujemy trochę na wyrost założenie, że ta firma dysponuje dużymi możliwościami finansowymi, że stać ją na pełne wyposażenie warsztatu pracy.
Oczywiście mała firma parkieciarska wyposażać się będzie w inny sposób dokonując selekcji i w pierwszej kolejności zbroić się w maszyny i narzędzia niezbędne, a inne kupować w miarę rozwoju lub korzystać z możliwości wypożyczenia pewnych maszyn (np. strippera mechanicznego, osuszaczy). Zwrócimy w końcu uwagę na produkty służące do konserwacji i bieżącej pielęgnacji posadzek drewnianych traktowanych dzisiaj przez wielu uznanych parkieciarzy po macoszemu. Znakomita większość firm parkieciarskich po szczęśliwym odbiorze pracy inkasuje zapłatę (oby zawsze w terminie) i … zapomina o użytkowniku. A dalsza opieka nad nim, jego posadzką może być zupełnie przyzwoitym źródłem stałego dochodu.

Zanim rozpoczniemy pracę na lub z posadzką powinniśmy pomyśleć o tym jak ją wykonywać bezpiecznie i wygodnie, jaki mieć ubiór roboczy, by nie był on przeszkodą lecz ułatwiał pracę i jakich zabezpieczeń oraz ochraniaczy winniśmy użyć, by nie ucierpiało nasze zdrowie.

Ubiór posadzkarza i parkieciarza to najczęściej kombinezon. Winien on w maksymalny sposób ułatwiać pracę w dużej części wykonywaną w pozycji „na kolanach”.
Kombinezon powinien pozwalać przechowywać tak ważne akcesoria jak np. miara składana, taśma miernicza, nóż itp.
Dobrze zaprojektowany kombinezon posiada prawie wszędzie różne kieszenie. Na klatce piersiowej najlepiej umieścić dwie wpuszczane, w których można przechowywać dokumenty, portfel a także telefon komórkowy.
Na jednej nich mogą być umiejscowione szlufki na drobne narzędzia lub znaczniki (ołówki, długopisy). W przedniej części spodni dobrze gdy się znajdują duże ukośne kieszenie pozwalające na łatwe sięganie do nich. Przeznaczeniem bocznych niezbyt głębokich kieszonek jest przechowywanie noża lub tradycyjnej calówki.
Z tego krótkiego opisu wynika, ze kombinezon parkieciarza to bardzo duża ilość schowków - kieszeni występujących także na spodniach. Kombinezony lub spodnie powinny posiadać na kolanach specjalne wzmocnienia wykonane z tkaniny typu cordura. Naszycia są z jednej strony otwarte by można w nie wsunąć nakolanniki chroniące kolana.
Bardzo ważną częścią kombinezonu są jego plecy. Zastosowana na nich tkanina typu strech musi być na tyle elastyczna by nie krępować ruchów przy schylaniu się lub pracy na kolanach.

Na odzieży roboczej - ochronnej nie powinniśmy oszczędzać. Ta najwyższej klasy szyta jest z tkaniny beaver® , która jest kompozycją bawełny i poliamidu, jest przy tym bardzo trwała oraz wodo- i olejoodporna, a przewaga bawełny zapewnia dobrą przepuszczalność, co wpływa na komfort pracy.

Mając dobry kombinezon musimy jednak pamiętać, że to nie wszystko, co tworzy nam właściwe bezpieczeństwo i higienę pracy. To zadnie spełniają także różnego rodzaju ochraniacze zabezpieczające stawy kolanowe, ręce, kręgosłup oraz wzrok i słuch, a także ułatwiające transport ciężkich maszyn, pojemników z klejami, parkietem wymagających niekiedy przemieszczenia na wysokie piętra.

Zawód parkieciarza wiąże się z potrzebą przenoszenia, niestety nie należących do lekkich, maszyn typu: szlifierka, jednotarczówka, odkurzacz przemysłowy. Producenci co prawda przewidzieli możliwość częściowego demontażu i rozbioru tych maszyn ale w dalszym ciągu pozostają one ciężkie oraz trudne do przemieszczania.

Warto wiec zadbać o kręgosłup stosując specjalny pas wzmac-niający plecy. Jest on wykonany z elastycznego materiału gwaran-tującego pełną swobodę ruchów, tym bardziej że oferuje się go w rozmiarach M - XXL pozwalających na właściwy dobór rozmiaru.

Oprócz pasa urządzeniem niezwykle przydatnym w transporcie szczególnie po schodach jest liftkar.
Umożliwia on bezpieczny i łatwy transport szlifierek do podłóg drewnianych, dużych ilości klepek parkietu, wiader z klejem i innych ciężkich przedmiotów.
Dzięki niemu jedna osoba jest w stanie rozładować sprzęt potrzebny do pracy i przetransportować go nawet po schodach. Liftkar jest dostarczany w komplecie z platformą, łado- warką, akumulatorem i pasem zabezpieczającym z dwoma hakami i zamkiem.
Liftakar występuje w dwóch odmianach. Posiadają one siłę nośną 110 lub 140 kg, pokonują stopnie z wysokością 210 mm w tempie od 35 do 48 schodów na minutę.
Prędkość pokonywania możemy sami regulować do warunków najkorzystniejszych w danej sytuacji. Oczywiście to urządzenie bardzo dobrze sprawdzi się także w transporcie na powierzchniach płaskich, czy też przy wjazdach na rampy wyładowcze i załadowcze.

W wielu sytuacjach należy przenieść elementy podłogi z jednego miejsca na drugie lub osadzić w innym przygotowanym do tego miejscu. Użyteczne okazują się w tym specjalne podnośniki i przyssawki.

Do przenoszenia elementów podłogi z gładką warstwą powierzchni używamy przyssawki pojedynczej lub podwójnej, która jest szczególnie przydatna w transporcie paneli oraz poprawkach przy układaniu.

Newralgiczną i narażoną na największe obciążenia częścią ciała (poza kręgosłupem o ochronie którego piszemy wyżej) są kolana. To przecież na kolanach najczęściej nakłada się kleje, oleje, układa parkiet oraz dokonuje wiele innych czynności. Prostą ochronę zapewnią nakolanniki wykonane z elastycznej pianki wsuwane w ubranie robocze (spodnie lub kombinezon). Bardziej wyrafinowane, ale też zapewniające skuteczniejszą ochronę są ochraniacze kolanowe. Mogą one występować w wersji lekarskiej i dzięki specjalnej konstrukcji chronić ścięgna i rzepkę kolanową poprzez równomierne rozłożenia napięcia na całą nogę.
Szczególnie warte polecenia są ochraniacze „Patella T” i GelTM. Te pierwsze, sprawdzone ortopedycznie, zalecane są tym wszystkim, którzy cierpią na dolegliwości zwyrodnieniowe.
Drugie z kolei pokryte są odporną na ścieranie powłoką nylonową, grubymi wkładkami oraz oryginalnym systemem zapinania „AltaLokTM” umożliwiającym lekkie obracanie się i przesuwanie.

Tak samo ważnym obszarem ochronnym są ręce, oczy i uszy. Praca z drewnem przy jego obróbce, np. przy jego cięciu i szlifowaniu, zawsze stwarza niebezpieczeństwo odprysku, stąd ważne są uniwersalne okulary ochronne posiadające możliwość regulowania długości i nachylenia oprawek. Specjalne szkła ze wzmocnioną powłoką tworzą zabezpieczenie przed uszkodzeniem lub zbiciem na skutek ich upadku.

Ochronę przed kurzem, pyłami, które nieodłącznie towarzyszą parkieciarzom (mimo coraz skuteczniejszych systemów odpylania w maszynach) stanowią maski ochronne. Np. maska ochronna model 3505 (ze stopniem ochrony FFP3 SD) skutecznie chroni przed pyłami rakotwórczymi z twardego drewna. Posiada perfekcyjnie wykonane, szczelnie zabezpieczenie okrywające okolice nosa. Jest to maska wielokrotnego użytku.

Codzienna praca z maszynami, które nie należą do cichych (szlifierki, piły, odkurzacze) nakazuje dbałość o narządy słuchu. Do ich ochrony służą słuchawki lub zatyczki ochronne. Te pierwsze są urządzeniami wielokrotnego użytku, mogą mieć wmontowane radio z ogranicznikiem hałasu do 82 dB oraz system regulacji wysokości z możliwością obracania. Zatyczki są bardzo prostym urządzeniem jednorazowego użytku, charakteryzują się wysoką zdolnością izolacyjną (SNR = 34dB). Łatwo dopasowują się do każdego przewodu słuchowego, wykonane są z bardzo delikatnego materiału, który nie powoduje nadmiernego ucisku.

Zachowanie właściwego bezpieczeństwa w pracy parkieciarza ma olbrzymie znaczenie nie tylko w trakcie wykonywania zawodu, ale także, a może szczególnie wtedy, kiedy nadejdzie czas zasłużonego odpoczynku - w zdrowiu i bez nabytych przez zaniechanie urazów.

Opracował Andrzej Walentynowicz www.janser.com.pl

Partnerzy - dystrybucja

Europejskie BHP użytkowania maszyn

Przepisy z zakresu użytkowania maszyn w zakładach pracy zostały zweryfikowane i dostosowane do przepisów unijnych, a to wszystko oczywiście powiązane jest z wejściem Polski do Unii Europejskiej.

Każdy pracodawca powinien doskonale orientować się w przepisach dotyczących użytkowania maszyn i urządzeń technicznych, oraz narzędzi pracy użytkowanych w swoim zakładzie pracy. Przepisy takie można znaleźć w Dzienniku Ustaw nr 191, Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 30 października 2002 roku.

Przeanalizujemy tu problematykę wymagań dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy w zakresie użytkowania maszyn i urządzeń podczas pracy, ale nie będzie to wykładnia dla pracodawcy lecz podkreślenie istoty problemu.

Każdy parkieciarz w swojej pracy wykorzystuje maszyny i urządzenia, aby wykonać usługi zlecone przez inwestora. Jest to sprawa oczywista, ale nie zawsze jest oczywiste, czy maszyny i urządzenia, którymi się posługuje spełniają wymagania BHP. Nikt oczywiście nie zakłada najgorszego, czyli wypadku przy pracy. W jednym z ostatnich nr „Profesjonalny Parkiet” pisaliśmy o oznakowaniach produktów wprowadzanych na rynek parkieciarki, tzn: lakier, kleje, olej i olejo-woski, im postawionych norm przez ITB i jak te normy przekładają się na nasze bezpieczeństwo. Powstaje zatem pytanie, czy przepisy BHP w odniesieniu do maszyn i urządzeń mają wpływ na nasze bezpieczeństwo?. Odpowiedź jest prosta, oczywiście że tak, bezpośrednio i pośrednio. Tak można zakończyć temat, gdyby nie pytanie, czy znamy te przepisy i czy stosujemy je, aby chronić nasze zdrowie i innych w tym przypadku naszych pracowników?

KARTY BEZPIECZEŃSTWA?

Państwowa Inspekcja Pracy przy rejestrowaniu działalności gospodarczej przez pracodawcę, wydaje karty oceny zgodności maszyn i urządzeń z wymaganiami dyrektyw EWG i WE.

Na podstawie takiej karty można ocenić, czy maszyna lub urządzenie spełnia przepisy dopuszczające ją do użytkowania, a tym samym, czy jest dla nas bezpieczna? Trzeba też wiedzieć, że wprowadzenie takiej maszyny czy urządzenia do użytku, która nie spełnia takich norm wiąże się z grzywną dla pracodawcy lub użytkownika. Ustawa z 29 sierpnia 2003 r. o systemie oceny zgodności , określa kary grzywny za nieprzestrzeganie jej postanowień.

Kary dla pracodawców za nieprzestrzeganie art. 217 kodeksu pracy to 500 zł, natomiast kara dla osób lub firm nie przestrzegających art. 45,46,47,47a. kodeksu pracy to kwota 100 000 zł.

SYSTEMY KONTROLI

System kontroli wyrobów wprowadzonych do obrotu, który w Polsce obowiązuje po poprawkach od 1 maja 2004 roku, tworzy Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz wyspecjalizowane organa, a jednym z nich jest Państwowa inspekcja pracy. Kontrole nowych maszyn wprowadzonych do obrotu w Polsce prowadzi także Państwowa Inspekcja Pracy w imieniu której występują Okręgowe Inspektoraty Nadzorujące.

W przypadku kontroli przez Inspektora PIP, sprawdzane zawsze są deklaracje zgodności w odniesieniu do normy PN EN 45014, która określa zgodność ze składaną deklaracją przez dostawcę. Celem takiej deklaracji jest wyrażenie zapewnienia, ze maszyna spełnia wymagania deklaracji i określa, kto jest odpowiedzialny za tę zgodność, czyli producenta. Deklaracja zgodności powinna mieć formę oddzielnego dokumentu. W dokumentacji technicznej maszyny może być informacja o wystawionej deklaracji z podaniem np. zharmonizowanych norm, które zostały uwzględnione przy projektowaniu i budowie maszyny, deklaracja może także stanowić załącznik do faktury lub instrukcji użytkowania maszyny. Bardzo ważne jest, aby w takiej deklaracji była zawarta informacja jak zidentyfikować osobę która podpisała deklarację. W przypadku dochodzenia, czy postępowania wyjaśniającego pozwala to zidentyfikować producenta. Deklaracja, którą otrzymamy razem z maszyną czy urządzeniem powinna zawierać:

- nazwę i adres producenta lub dostawcy

- identyfikację maszyny ( np. nazwę, typ lub model, numer seryjny )

- oświadczenie zgodności

- przepisy oraz normy z podaniem ich numeru i tytułu, które spełnia maszyna

- datę i miejsce wystawienia deklaracji

- podpis, nazwisko i stanowisko uprawnionej osoby wystawiającej deklarację

MASZYNY I URZĄDZENIA A PRACODAWCA.

Przepisy ogólne na podstawie art.237 §2 Kodeksu Pracy normują takie określenia jak:

- maszyna- czyli urządzenie techniczne, narzędzia oraz instalacje użytkowane podczas pracy

- użytkowanie maszyny- czyli wykonywanie wszelkich czynności związanych z maszyną takich jak uruchamianie jej, zatrzymywanie, użytkowanie, transportowanie, naprawianie, modernizowanie, modyfikowanie, konserwowanie

- operator – czyli pracownik, któremu powierzono zadanie użytkowania maszyny po uprzednim przeszkoleniu i przyuczeniu

To niektóre, istotne określenia o których pracodawca jest zobowiązany wiedzieć i wiedzę tą przekazać pracownikom. Poza terminologią, którą trzeba sobie przyswoić, pracodawca jest zobowiązany podjąć takie działania, które zapewnią, że maszyny udostępnione na terenie zakładu pracy lub w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę są właściwe i odpowiednio przystosowane do wykonywania zleconej pracy. Każda maszyna zainstalowana lub wprowadzona do eksploatacji przez pracodawcę powinna spełniać wymagania wynikające z oceny zgodności, mianowicie:

- będzie posiadać deklarację zgodności wystawioną przez producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela

- będzie spełniać wymagania zasadnicze w zakresie konstrukcji oraz dokumentacji technicznej

- będzie oznakowana symbolem CE ( jeżeli jest on wymagany).

PRACODAWCA A PRACOWNIK

Pracodawca powinien zapewnić pracownikom dostęp do informacji, w tym pisemnych instrukcji dotyczących użytkowania maszyn. Instrukcje te powinny zawierać informacje dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy w zakresie:

- warunków użytkowania maszyn

- występowania możliwych do przewidzenia sytuacji nietypowych

- praktyki użytkowania maszyn

Instrukcje powinny być opracowane w sposób zrozumiały dla pracowników, których dotyczą. Pracodawca powinien informować pracowników o zagrożeniach związanych z maszynami znajdującymi się w miejscu pracy lub jego otoczeniu oraz wszelkich zmianach w nich wprowadzonych w takim zakresie, w jakim zmiany te mogą mieć wpływ na bezpieczeństwo maszyny.

Pracodawca ma obowiązek zapewnić pracownikom :

- użytkującym maszyny odbycie odpowiedniego przeszkolenia w zakresie bezpiecznego ich użytkowania

- wykonującym naprawy, modernizację, konserwację lub obsługę maszyn odbycie specjalistycznego przeszkolenia w tym zakresie.

ZASADY BHP DOTYCZĄCE MASZYN

Najważniejsze Wymagania w zakresie wymagań BHP dotyczące maszyn są następujące:

1. Oświetlenie - dostosowane do potrzeb wykonywanych czynności.

2. Elementy sterownicze – powinny znajdować się w widocznym miejscu, być łatwe do zidentyfikowania, a ich obsługa nie powinna stwarzać dodatkowych zagrożeń.

Elementy powinny być wytrzymałe i odporne na dodatkowe obciążenie, powinny być tak wykonane aby ich rozmieszczenie i siła nacisku były zgodne z zasadami ergonomicznymi.

3. Umiejscowienie pulpitu głównego powinno umożliwiać operatorowi wysyłanie sygnałów ostrzegawczych, optycznych lub akustycznych

4. Zatrzymanie normalne, czyli każda maszyna powinna być wyposażona w element sterowniczy służący do całkowitego i bezpiecznego zatrzymania maszyny w sytuacji zagrożenia. Element sterowniczy zatrzymujący całkowicie maszynę powinien być uprzywilejowany wobec innych elementów uruchamiających.

5. Urządzenie do awaryjnego wyłączenia tzw. Wyłącznik „ stop”. Każda maszyna powinna posiadać co najmniej jeden wyłącznik awaryjny. Wyłącznik taki powinien mieć odpowiedni kształt i kolor, a jego działanie powinno spowodować całkowite zatrzymanie maszyny.

6. Zapobieganie zagrożeniom związanym z elementami ruchomymi. Elementy maszyny powinny być zaprojektowane, wykonane i rozmieszczone tak, aby nie powodowały zagrożeń, powinny być wyposażone w stałe osłony lub urządzenia zabezpieczające.

7. Wymagania ogólne dotyczące osłon i urządzeń. Osłony takie powinny być solidnej konstrukcji, umieszczone w odpowiedniej odległości od strefy niebezpiecznej i powodować minimalne utrudnienia w obserwacji procesu produkcji. Urządzenia te powinny umożliwić wykonanie wymiany części oraz prac konserwacyjnych.

8. Zasilanie energią elektryczna. Maszyna powinna być tak zaprojektowana i wykonana aby zapobiegać zagrożeniom elektrycznym.

9. Hałas i drgania. Maszyna powinna być tak zaprojektowana i wykonana aby zagrożenia wynikające z emisji hałasu i drgań były ograniczone do możliwie najniższego poziomu.

10. Emisja pyłów i gazów. Jeżeli maszyna w swoim działaniu wytwarza gazy lub pył to powinna być wyposażona w takie urządzenia które umożliwiają ich usunięcie.

11. Konserwacja maszyn. Urządzenia regulacji i konserwacji maszyn powinny być umieszczone poza strefami niebezpiecznymi a czynności o których mowa powinny być wykonywane podczas postoju maszyn.

12. Urządzenia informacyjne. Informacje potrzebne do sterowania maszyna powinny być jednoznaczne i łatwo zrozumiałe.

13. Urządzenia ostrzegawcze. Każda maszyna powinna być wyposażona w znaki ostrzegawcze, które są łatwo dostrzegalne, spełniają wymagania dotyczące kolorów i sygnałów bezpieczeństwa.

14. Instrukcja obsługi. Maszyna powinna posiadać instrukcje obsługi w języku polskim, zawierającą najbardziej istotne informacje dotyczące bezpieczeństwa pracy, obsługi, konserwacji, napraw i transportu maszyny.

<< Start < Poprzedni 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Następny > Koniec >>
Wyniki 55 - 63 z 247

REDIX
ATLAS
Loba-Wakol
DĄBEX
TROTEC
Arbotec
Bostik


Baza dyplomowanych parkieciarzy

Baza dyplomowanych parkieciarzy





Profesjonalny Parkiet Sp. z o.o.
ul. Goławicka 1/31
03-550 Warszawa
tel. (22) 409-07-02

biuro@parkieciarzeosp.com.pl

Profesjonalny Parkiet Ogólnopolskie Stowarzyszenie Parkieciarzy Władze OSP
Copyright by Profesjonalny Parkiet. Fachowe Pismo Dla Branzy Parkieciarskiej 2010. Wszystkie prawa zastrzezone.